پاریس، تگزاس، همه چیز و همه چیز

دنبال صدایم میگردم

از ارشیو آینده

مدتی از تهی بودنم میگذرد. دیگر نه در خط‌های وسط‌ام، نه ان آخرها و یا اول‌ها.

خلأ اینجاست

ماده اما معنا نمی‌ده

سرعت به سراب آواره می‌شه

اینجا حروف به حرف نمی‌رسه

فاصله به فصل تبدیل می‌شه

و گردون به گرداب می‌کشه

دل هم شده دهلیز دلهره‌

پس دیوار به دره می‌ریزه

غم به غوغا می‌شکنه

نوا بدون ناله‌شدن فراموش می‌شه

آسمون نیست که کمانِ کماله

و جاذبه جاذبه‌ی مجاله

زخم‌ همه از زمانه

و نور از نیت و نمازه

دیگه دهان خسته از دلیله

پرده ی پایان پایین روی زمینه.

بازیگر دوست داشتنی

+زندگی مثل یه فیلم سورئال عه فقط نیازه به اندازه کافی درموردش خلاق باشی

-سورئال جادو میخواد ادما هم جادو خوار هستن

+به نظر من ادما خود جادو ان

‌ ‌ ‌

تمام دنیا در تاریکی فرو می‌رود.

نه ستاره نه من

انزوا، انزوا، انزوا، انزوا و انزوا.

‌ ‌

اخه تو چرا انقدر دوری از کمال