ساعت 9:30 بود و تو زیبا بودی

 

«وقتی چیزی رو رها کنی در ازاش چیزی رو هم بدست میاری.»

 

دو کودک بارونی به تن و چتر به دست. صدای پرندگان که موسیقی متن بازی بچه هاست. دست های تو هم گره خورده و سر روی شانه ی دیگری. ساخته شده در قالب لحظه با افکتی از خاطره. قدم زدن های تو سکوت و نشستن های پر از حرف. سیگار کشیدن تو نیویورک بارانی. در پایان فیلم مامان با دیدن اشک رو گونه م میپرسه: از شوق؟ سر تکون میدم که نه. پس از غم؟ نه. فقط... زندگی.

 

«دیدن دوبارت و اینجا بودنم کلی فکرای عجیب غریب به ذهنم اورده. چی میشد اگه 12 سال پیش میومدم نیویورک؟ چی میشد اگه اونجوری نمیذاشتی بری و باهم بزرگ میشدیم؟ آیا همچنان دنبالت میکردم؟ تو رابطه بودیم؟ به هم میزدیم؟ ازدواج میکردیم؟ بچه دار میشدیم؟ ولی حقیقتی که اینجا بهش رسیدم اینه که تو رفتی چون همچین ادمی هستی. و تورو دوست داشتم چون همچین ادمی بودی.

و این آدمی که هستی همیشه میره.»

«فکر کنم یه چیزی تو زندگی قبلیمون بوده. وگرنه چرا الان باید اینجا پیش هم می بودیم؟»

Past lives-